یک شب آتش در نیستانی فتاد

سوخت چون اشکی که بر جانی فتاد

یک شب آتش در نیستانی فتاد               سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد

شعله تا مشغول کار خویش شد             هر نی ای شمع مزار خویش شد

نی به آتش گفت کاین آشوب چیست        مر تو را زین سوختن مطلوب چیست

گفت آتش بی سبب نفروختم                 دعوی بی معنیت را سوختم

زان که می گفتی نی ام با صد نمود         همچنان در بند خود بودی که بود

(با چنین دعوی چرا ای کم عیار             برگ خود می ساختی هر نو بهار)

مرد را دردی اگر باشد خوش است         درد بی دردی علاجش آتش است